close
تبلیغات در اینترنت
کودک

فرامادرانه

انشارات خورشید خانم



برای آشنایی بیشتر روی کتاب ها کلیک کنید.

http://s5.picofile.com/file/8120817918/skar.jpg

http://s5.picofile.com/file/8120817876/sakoochooloo.jpg

http://s5.picofile.com/file/8120817976/sdsh.jpg

تربیت کودک مشکل گشا و مستقل

 شاید پدر یا مادر بودن بزرگ ترین مسوولیت شما در زندگی باشد و تصور کنید برای اینکه مبادا فرزند شما دچار مشکلی شود باید همه درها را بست و پرده ها را کشید. اما این طرز فکر کاملا اشتباه است. این حمایت بیش از حد و مریض‌گونه چیزی نیست که خودتان هم از آینده آن خوشحال شوید. با دور نگه داشتن کودکان از واقعیت های زندگی در واقع آنها را از از درس هایی که باید در زندگی یاد بگیرند دور می کنید.
برای پرورش فرزندان سالم و قوی می توانید از 7 راهکار زیر استفاده کنید. این روش ها به کودکان کمک می کند تا در بزرگسالی بتوانند بهترین تصمیمات را هنگام مواجهه با مشکلات اجتماعی اتخاذ کنند.
به کودک خود قدرت رویارویی با مشکلات را بدهید
 1.    به کودک خود اجازه دهید خودش باشد
این کاملا طبیعی است، چیزهایی در دیگران را دوست داریم که در خودمان هم دوست داریم. متاسفانه در بحث کودکان، برعکس این مساله نیز مصداق دارد: ممکن است با دیدن رفتار یا شخصیتی از دیگران که در خود دوست نداریم، واکنش منفی نشان دهیم. در نتیجه، اغلب اوقات به طور اشتباه تلاش می کنیم تا فرزندان خود را به گونه ای پرورش دهیم که نمونه کوچکی از ما باشند تا بتوانیم بیشتر دوستشان داشته باشیم.
وظیفه ما دوست داشتن فرزندانمان بدون هیچ قید و شرط و پذیرفتن رفتارهای متفاوت آنها به عنوان یک انسان کامل و مجزا است. چیزی که شما به عنوان ایراد به آن نگاه می کنید، شاید توانایی خاصی در کودک شما باشد. با از بین بردن ایراد موردنظر، ممکن است تکه تکمیل کننده شخصیت کودک خود را دور ریخته باشید. به طور مثال، اگر کودک شما به دلیل حساس بودن بسیار محتاط است، مکانیسم دفاعی او را با توسل به زور  از بین نبرید. به کودک خود به عنوان یک انسان کامل نگاه کنید و اجازه دهید خودش باشد.
2.    باور این مطلب که کودک برای مرحله بعد آماده است
به خیال خود اغلب اوقات از کودک خود در برابر سختی های زندگی محافظت می کنیم اما آینده نگری ما به تجربه های شخصی ما محدود است. ما نمی توانیم شکست های کودکان خود را پیش بینی کنیم. همچنین، دوست داریم تصور کنیم به طور کامل روی زندگی آنها کنترل داریم. این گفته را هنگام راهنمایی فرزند خود همیشه در ذهن داشته باشید:
«هنگامی که دیگران رویاهای شما را از بین می برند، سرنوشت شما را پیش گویی می کنند یا شما را مورد انتقاد قرار می دهند، به خاطر داشته باشید آنها در واقع داستان خود را برای شما تکرار می کنند؛ نه داستان خودتان را.»
ما گاهی تلاش می کنیم تا فرزندان خود را عقب نگه داریم زیرا فکر می کنیم آنها به اندازه کافی بالغ و فهمیده نیستند که بتوانند با مسایل زندگی روبه رو شوند. اما این را به خاطر داشته باشید: فرزندان شما درس های لازم برای زندگی را هنگامی که به آن درس ها نیاز داشته باشند، خواهند آموخت. شرایط این را برای آنها می خواهد. آنها به شما نیازی ندارند تا شجاعتشان را بگیرید یا نشان دهید به توانایی های آنها اعتماد ندارید. اگر واقعا توانایی های کمی داشته باشند، مطمئنا خودشان این مساله را خواهند فهمید. هنگامی که نشان می دهید به توانایی های آنها شک دارید، تنها چیزی که یاد می گیرند عدم اعتماد به نفس است. این مشکل نیز یادگیری درس های زندگی را در مراحل بعد برای آنها دشوار می کند.
کودکان با سعی و خطا می توانند قابلیت هایی را در خود کشف کنند که شما هرگز به آنها فکر هم نمی کنید.
3.    در شرایط سخت به دنبال راه حل های بدون نگرانی باشید
همه انسان ها در طول زندگی خود با مشکلاتی روبه رو می شوند و این مساله کاملا نرمال است. اگر تلاش کنید برخلاف این را نشان دهید در واقع کار غیرمنطقی انجام می دهید. تسلیم سرنوشت و ناراحتی شدن نیز بسیار مضر و خطرناک است. ممکن است تصور کنید نگرانی در مورد اتفاق هایی که ممکن است در آینده رخ دهد، شاید ما را در برابر آنها آماده کند. اما هیچ کس نمی تواند آینده را پیشگویی کند.
زیبایی این واقعیت در این است که می توانیم فکر و فعالیت های خود را در شرایط سخت کنترل کنیم. به فرزندان خود آرامش و بزرگواری بیاموزید؛ صبوری در برابر مسایلی که نمی توان تغییر داد، شجاعت تغییر مسایلی که از عهده انسان بر می آید و منطقی که بتوانند تفاوت خوب و بد و درست و غلط را تشخیص دهند.
به فرزند خود کمک کنید تا درس هایی که در نتیجه تجربیات منفی به دست می آورد را دور بریزد.
4.    ارزش قائل شدن برای احساسات فرزند خود
همه می دانیم که والدین تحمل ندارند تا فرزندانشان تجربه های منفی و سختی در زندگی خود داشته باشند. اغلب اوقات به آنها می گوییم: «این مساله این قدرها هم بد نبود». یا بدتر از آن، کودکی که خودش ناراحت است را تنبیه می کنند. احساس های بد فرزندان را درک کنید. آنها را در آغوش بگیرید و از آنها بخواهید تا این مساله را فراموش کنند.
در اینجا مشکل دخالت و نفوذ به احساسات کودکان پیش می آید: احساسات برای نوع بشر بسیار مفید هستند. شما با احساسات خود می توانید خوب یا بد بودن شرایط و موقعیت ها را درک کنید و تمهیداتی برای بهبود اوضاع بیندیشید.
اگر به کودکان خود اجازه ندهید تا اتفاق های اطراف را حس کند، هرگز نمی آموزد چگونه با احساسات خود کنار بیاید و چگونه آنها را هدایت کند. در بیشتر مواقع، کودکانی که اجازه بروز احساسات را ندارند در آینده دچار اعتیادهای روانی همچون مواد مخدر، الکل یا پرخوری می شوند. زیرا وقتی شما حضور ندارید تا آنها را تنبیه یا تشویق کنید، نمی توانند از احساسات خود استفاده کنند.
هنگامی که واقعا غمگین یا عصبانی هستیم، آن را با دیگران مطرح می کنیم و آنها درک می کنند. این کار درست و موثر است و به احساسات ما اعتبار می بخشد و باعث آرامش و تخلیه روانی ما می شود. این مساله در مورد کودکان نیز مصداق دارد. اگر هنگام عصبانیت و ناراحتی به آنها اجازه دهیم در مورد مشکل خود صحبت کنند، در نتیجه آن بسیار آرام خواهند شد زیرا می دانند کسی هست که به احساساتشان بها دهد. حتی اگر استرس های آنها کاملا بی منطق باشند نیز برای احساسات فرزند خود ارزش قائل باشید.
5.    به فرزند خود اجازه دهید مسوولیت کارهایش را به عهده بگیرد
با اینکه در آخر این شما هستید که به داد او می رسید، اما اجازه دهید فرزند شما مسوولیت کارهایش را به عهده بگیرد. این شجاعت را به او بدهید تا پاسخگوی انتخاب ها و اشتباه های خود باشد و برای بهبود یا درست کردن آنها گام بردارد.
هنگامی که کودک خودداری را احساس کند، یاد می گیرد تا بر پیشامدهای رفتاری خود کنترل داشته باشد. اگر خیلی کم به فرزند خود اجازه داده اید تا مسوولیت پذیر باشد، کاملا معلوم است که از دیدگاه دیگران در درجه دوم اهمیت قرار داشته باشد. درست برعکس، اگر به او اجازه دهید از اشتباهات خود درس بگیرد در واقع به او فرصت داده اید تا با احساس امنیت بر اساس قدرت و علایق خود فعالیت کند.  البته مسلما جالب نیست به کودک خود اجازه دهید بالای میز برود و شلوغ کند و در اینجا باید به او درس هایی بیاموزید. در این حالت او می تواند احساس استقلال را در خود تقویت کند.
6.    به فرزندان خود بیاموزید برای خوشحالی چشم به همسالان خود نداشته باشند
وقتی کودک شما به سن مدرسه می رسد در مجموعه کوچکی از اجتماع قرار می گیرد. برای بسیاری از کودکان بدشانس، گروهی که با دنیای درونی آنها جور باشد و بتوانند به آنها ملحق شود، وجود ندارد. کودکان باید احساسات قوی در مورد ارزشمندی خود داشته باشند که در مواجهه با نامهربانی ها و بی احساسی دیگران به سرعت ضربه نخورند.
فعالیت یا استعدادی که کودک به واسطه آن بتواند خودش را سرگرم کند و از مسایل موجود در مدرسه دور باشد بسیار کمک کننده است. این فعالیت ها می توانند ورزش های انفرادی مثل یوگا، شنا یا دو یا کارهای هنری همچون نقاشی یا موسیقی باشد. به کودک خود اجازه دهید تا به فعالیت هایی روی بیاورد که به او اجازه می دهد استعدادهای درونی خود را شکوفا کند و در دنیای درونی خود غرق شود. این کارها می تواند تا بزرگسالی با او همراه باشد.
7.    تغییر تعریف «نظم» از تنبیه تا تعلیم
وقتی ما در روش های تربیتی خود به تنبیه متوسل می شویم – از فریاد کشیدن گرفته تا کتک زدن – کودکان ما درس های ناخوشایندی یاد می گیرند. آنها یاد می گیرند مردمی که ما دوستشان داریم قابل اعتماد نیستند و هر لحظه ممکن است از کنترل خارج شوند. آنها یاد می گیرند که می توانند مورد نفرت یا ترک شدن افرادی قرار بگیرند که دوستشان دارند. و یاد می گیرند نمی خواهند در مساله ای گرفتاری شوند.
تنبیه به طور کلی بد هم نیست. مثلا اگر کودک شما کار نادرستی انجام داد، برای تنبیه او بهتر است ابتدا احساسات مرتبط با آن اشتباه را مورد خطاب قرار دهید تا به این ترتیب کودک به گوش کردن به درس هایی که به او می دهید، آماده شود. سپس، برای تصحیح رفتار او رفتارهای درست را به او آموزش دهید. به طور مثال: «من می دانم تو عصبانی هستی. خواهر کوچک تو نباید اساب بازی تو را خراب می کرد. من بعدا به حساب او می رسم. اما تو هم نباید برای انتقام اسباب بازی او را خراب می کردی. به جای این کار به یک بالشت مشت می زدی تا عصبانیتت خالی شود.»
هنگامی که فرزند شما رفتار ناشایستی از خود نشان داد، سعی کنید رفتارهای جایگزین درست و کنترل داشتن روی رفتار را به او بیاموزید. سعی کنید متوجه شوید چرا فرزندتان آن کار را انجام داده و راه مناسب را به او نشان دهید.

منبع:bartarinha.ir


توصيه‌هایی در مورد سوراخ‌كردن گوش

متخصصان پوست ومو هشدار مي‌دهند كه سوراخ كردن لاله گوش خطرناك است و بهترين مكان براي سوراخ كردن گوش، همان نرمه گوش است. اگر شما دوست داريد گوش خودتان يا دختر كوچولويتان را سوراخ كنيد تا بتوانيد چند تا گوشواره زيبا به گوشتان بياويزيد، توصيه‌هاي ما را پيش از سوراخ كردن گوش بخوانيد.

 

فقط نرمه گوش را سوراخ كنيد


نرمه گوش‌كه همان قسمت پاييني گوش است، جايي است كه براي سوراخ كردن نشانه مي‌رود تا لحظاتي بعد يك جفت گوشواره طلا در آن برق بزند. اين ناحيه يكي از بهترين نواحي بدن براي آويزان كردن آويز و گوشواره است. در اين ميان بسياري از مادران كه صاحب يك دختر كوچولو مي‌شوند؛ وقتي كودك كمي بزرگتر مي‌شود، به فكر مي‌افتند كه گوش كودك را سوراخ كنند. در كشور ما، مرسوم است كه اين كار در سنين كودكي انجام شود. پيش از اين وسايل مدرن امروزي وجود نداشت و با استفاده از نخ و سوزن، گوش دختر بچه خانواده را سوراخ مي‌كردند.


پيش از سوراخ كردن گوش بخوانيد


اين روزها مادران، كمتر گوش دختربچه‌شان را در خانه سوراخ مي‌كنند. ولي به هرحال، براي سوراخ كردن گوش كودكان بهتر است مراكز درماني مجاز را كه از استريل بودن وسايل و تجهيزات آن مطمئن هستيد، انتخاب كنيد؛ زيرا امكان انتقال هپاتيت، ايدز و كزاز با وسايل آلوده وجود دارد. نكته ديگري كه نبايد فراموش كنيد اين است كه پيش از سوراخ كردن گوش كودكتان، او را حتما نزد پزشك ببريد و از او راهنمايي‌هاي لازم را بگيريد. سوراخ كردن گوش در شرايط استريل، در مجموع عملي كم‌خطر است اما در مورد بعضي از افراد كه مستعد عفونت هستند؛ مانند بيماران ديابتي يا افرادي كه كورتون مصرف مي‌كنند يا افرادي كه بيماري‌هايي دارند كه خونشان به ‌راحتي منعقد نمي‌شود و احتمال خونريزي در آنها بالا است يا افرادي كه داروهاي ضدانعقاد خون مصرف مي‌كنند، ممكن است اين مسئله دردسرساز شود و بهتر است پزشك در اين موارد نظارت دقيق داشته باشد.

 

راهنماي انتخاب گوشواره مناسب


ما اكثرا فكر مي‌كنيم در انتخاب جواهر، فقط مدل آن مهم است و چيزي را كه در نگاه اول خوشمان بيايد مي‌خريم و مي‌پوشيم؛ غافل از اينكه يك انتخاب غلط مي‌تواند چهره و ظاهر ما را نامتناسب نشان دهد. در مورد گوشواره هم شكل و تركيب صورت، اندازه گردن و وجود چين‌هاي روي گردن كه بر اثر سن يا افزايش وزن وجود دارد بسيار مهم است.برخي نكات مهم براي انتخاب گوشواره مناسب از اين قرار است:


1- اگر صورتي كشيده داريد، مي‌توانيد از گوشواره‌هاي چلچراغي و حلقه‌هاي بزرگي كه آويز دارند استفاده كنيد همچنين گوشواره‌هاي دكمه‌اي يا ميخي را نيز مي‌توانيد بپوشيد.


2- گوشواره‌هاي گرد و آويز صورت را چاق‌تر و چين‌هاي روي گردن را بيشتر نشان مي‌دهند؛ پس اگر صورتي گرد و چاق داريد، از مدل‌هاي بزرگ و گرد بپرهيزيد.


3- اگر صورتي گرد با چين‌ها و غبغب آويزان داريد، از مدل‌هاي گوشواره دكمه‌اي يا حلقه‌اي كوچك دوري كنيد.


4- اگر گردن كوتاهي داريد، از مدل گوشواره‌هاي آويز بلند هرگز انتخاب نكند؛ چون گردن شما را كوتاه‌تر نشان مي‌دهد.


5- گوشواره‌هاي حلقه‌اي ساده به اندازه متوسط، براي هر شخص مناسب است.


6- اگر مي‌خواهيد در موقعيتي جدي و تخصصي باشيد، هرگز گوشواره‌هاي بزرگ و شلوغ را به گوشتان آويزان نكنيد. بهتر است به جاي گوشواره، از گردن‌بند، دست‌بند يا سنجاق سينه استفاده كنيد.

 

توصيه‌هاي ايمني براي سوراخ كردن گوش


سوراخ كردن گوش، يكي از كارهاي بسيار رايج و معمول بين خانم‌ها است. البته اين كار از زمان‌هاي قديم رايج بوده است، منتها با روش‌هاي سنتي. اين روزها، وسايل انجام دادن اين كار پيشرفته‌تر شده است و چند دقيقه هم بيشتر طول نمي‌كشد؛ برخي افراد هم از اين امكان استفاده و چند سوراخ در گوش خود ايجاد مي‌كنند تا تمام گوشواره‌هاي مورد علاقه خود را همزمان در گوش داشته باشند.


البته اگر مراقبت‌هاي لازم بعد از اين عمل ساده را درست انجام ندهيد؛ چند گوشواره كه هيچ، حتي يك گوشواره را هم نمي‌توانيد در گوش خود نگه داريد؛ پس تا وقتي‌كه زخم گوش‌هايتان كاملا خوب نشده است، به اين موارد توجه كافي داشته باشيد:


1- اگر قصد داريد گوشواره‌اي غير از جنس طلا به گوشتان بيندازيد، حتما با فردي كه گوشتان را سوراخ مي‌كند مشورت كنيد و از درستي انتخاب گوشواره خود مطمئن شويد.


2- اگر پوست حساسي داريد، احتمالا تنها گزينه مناسب براي شما گوشواره‌اي از جنس طلا يا نقره مرغوب است. يادتان باشد كه قبل از لمس كردن گوش‌هايتان، دست خود را بشوييد. اين كار احتمال عفونت و گسترش آلودگي را كاهش مي‌دهد.


3- گوشواره‌هايتان را بايد روزي دوبار (يك بار صبح و يك بار شب) تميز كنيد.


4- براي تميز كردن اطراف سوراخ گوش نيز از محلول ضد عفوني كننده مخصوص گوش استفاده كنيد. محلول را روي تكه پنبه‌اي بماليد و ناحيه بين گوش و گوشواره را تميز كنيد.


5- چند بار در روز، گوشواره را در گوشتان بچرخانيد؛ اين كار مانع از چسبيدن گوشواره به زخم سوراخ گوش مي‌شود.


6- گوشواره را تا زمان مشخصي در گوش نگه داريد. شما بايد حداقل بين 4 تا 6 هفته بعد از عمل سوراخ كردن گوش از گوشواره استفاده كنيد، وگرنه زخم تازه جوش مي‌خورد و سوراخ ناپديد مي‌شود.


7- اگر بعد از گذشت يك روز از سوراخ كردن گوشتان قرمزي و تورم يا درد مشاهده كرديد، با احتمال اينكه علايم عفونت است، به پزشك عمومي مراجعه كنيد.


8- يادتان باشد كه در مدت ترميم گوش، از هيچ نوع افشانه مخصوص مو يا خوشبوكننده و ادكلن استفاده نكنيد. درضمن، تا قبل از درمان محل، با گوشواره‌هايتان بازي نكنيد و آن را نكشيد تا باعث پشيماني نشود!

 


توصیه هایی برای جداسازی اتاق خواب کودک

اگر شما هم از آمدن هر شبه فرزندتان به تختخواب تان ناراحت هستید و احساس می کنید این وضع نباید ادامه داشته باشد می توانید از روش های زیر برای مقابله با آن استفاده کنید:
۱ ـ کودک را از تختخواب تان بیرون کنید. اگر کودک وقتی که خواب هستید به تخت شما آمد شرایط خواب را برای او سخت کنید. اندکی فشار دادن او به بیرون تختخواب و تنگ کردن جای او اگر در میان شما و همسرتان خوابیده او را از کارش پشیمان می کند. خود را به خواب بزنید و به آرامی او را به بیرون تخت هل دهید یا لگد آرامی به او بزنید یا دستتان را روی او بیندازید. پس از مدتی او به این نتیجه می رسد که تخت خودش جای راحت تری برای خوابیدن است. این کار می تواند زمانی که کودک شما را به هر دلیلی به اتاق خواب خود می خواند و از شما می خواهد در کنار او بخوابید نیز تکرار شود. مطمئن باشید خوابیدن کنار فردی که همه تخت را اشغال کرده و احیانا خرناس هم می کشد چندان خوشایند نیست.
۲ ـ برای این که کودک را برای خوابیدن در اتاق خود تشویق کنید به او بگویید که چقدر افتخار می کنید که او به تنهایی می خوابد. برای خوابیدن کودک در اتاق خودش می توانید یک سیستم جایزه ای تعیین کند و به ازای هر چند شب که او در اتاقش می خوابد جایزه ای کوچک به او بدهید.
۳ ـ اتاق خواب کودک را به سلیقه خودش تغییر دهید. چسباندن عکس یا پوسترهایی که او آنها را دوست دارد می تواند مشوق خوبی برای خوابیدن کودک در اتاق خودش باشد. به هر حال خوابیدن در جایی که آن را دوست داریم برای همه ما لذت بخش تر است. این احساس را از کودکتان دریغ نکنید. لذت خوابیدن در محیطی دلپذیر می تواند خیلی از مشکلات را حل کند.
۴ ـ عروسک های پشمالوی دوست داشتنی می توانند خواب راحت تری برای کودکتان به ارمغان بیاورند و به آنها کمک کنند تا شب را تنها نگذرانند. آنها را در آغوش کودکتان بخوابانید و به او بگویید که می توانند خواب های راحت تری برای آنها رقم بزنند و تنهایی آنها را از بین ببرند.
اینها روش هایی برای خوابیدن بهتر کودکان در اتاق خواب خود است؛ البته مطمئنا تنها راه های قابل انتخاب نیست و کارهای دیگری نیز می توان برای جدا خوابیدن کودک انجام داد. بسته به این که مشکل کودک برای خوابیدن در اتاق خود چیست، این روش ها می تواند تغییر کند؛ اما آنچه باید قانون شود، جدا خوابیدن کودک از والدین و از آن مهم تر حفظ آرامش والدین برای اجرای این قانون است.
    
منبع:jamejamonline.ir

 


اگر فرزندتان ۶ سال دارد...

 

هر کودک ۶ ساله ای که اشکالات زیر را داشته باشد باید توسط پزشک متخصص اطفال از نظر اختلالات تکاملی مورد ارزیابی بیشتر قرار گیرد:

 

۱) با کودکان همسن و سال خود نمی تواند خوب ارتباط برقرار کند و معمولا در بازی کردن با آنها مشکل دارد.

 

۲) در خانه دوست دارد تنها بماند و تمایلی به شرکت در جمع سایر کودکان یا جمع بزرگ ترها ندارد.

 

۳) اگر از او پرسیده شود دوست داری مانند چه کسی باشی نمی تواند پاسخ بدهد.

 

۴) احساسات خودش را بروز نمی دهد. به عنوان نمونه خوشحال بودن یا نبودن او را نمی توان درک کرد. گوشه گیری دارد و کمتر حرف می زند.

 

۵) با حیوانات خشن است و از اذیت و آزاررساندن به آنها لذت می برد. به عنوان نمونه از له کردن دم گربه یا سنگ زدن به سگ خشنود می شود.

 

۶) از بازی کردن با آتش و آتش افروزی مسرور می شود و خطر آتش بازی را درک نمی کند.

 

۷) پیشرفت تحصیلی خوبی ندارد و معلم پیش دبستانی وی از اینکه همگام با سایر بچه های کلاس نیست نگران است.

 

۸) رفتار وی در مدرسه برای سایر بچه ها مزاحمت ایجاد می کند.

 

۹) اشتیاقی برای به مدرسه رفتن ندارد.

 

۱۰) سر کلاس نمی تواند آرام روی صندلی خود بنشیند و مداوم وول می خورد یا از سر جایش بدون اجازه معلم برمی خیزد و در کلاس راه می رود.

 

۱۱) سنش را نمی داند.

 

۱۲) در شبانه روز بیش از ۲ ساعت مقابل مانیتور کامپیوتر یا تلویزیون می نشیند.

 

۱۳) اگر از او پرسیده شود از چه چیزهایی خوشش می آید نمی تواند بگوید.

 

۱۴) صحبت های وی پیچیده و غیرقابل فهم است.

 

۱۵) کشیدن یک علامت + را نمی تواند تقلید کند و اگر به او بگوییم یک آدم نقاشی کن و هر چه می توانی آن را خوشگل تر بکش (نباید راهنمایی شوند)، تعداد اجزای بدن نقاشی ترسیم شده کمتر از ۸ قسمت است.

 

۱۶) اگر مقابل شما بایستد نمی تواند یک توپ پرت شده را با دو دست بگیرد.

 

کودکان این گروه سنی از تعریف و تشکر از ایشان در محیط مدرسه یا خانه لذت می برند. این گروه به تدریج قوانین اجتماعی مانند طرز عبور کردن از خیابان یا بستن کمربند ایمنی را یاد می گیرند ولی باید مکرر به آنها نکات ایمنی را یادآوری کرد. از زیاد خوردن شکلات باید احتراز کنند و نباید از آنها به عنوان جایزه برای انجام کارهای خوب استفاده کرد. سعی شود حداقل یک بار در روز یک وعده غذایی را با بقیه افراد خانواده با هم بخورند.

 

رعایت ساعت خواب شب منظم حتی در روزهای پنجشنبه تاکید می شود و معمولا نباید بعد از ساعت ۹ شب بخوابند. به سوالات درباره مسایل جنسی در حدی که می فهمند باید پاسخ داده شود و درباره قسمت های حساس بدن که کسی نباید به آنها دست بزند با آنها صحبت شود. اگر در انجام تکالیف مدرسه مشکلی وجود دارد، حتما باید کودک از نظر اختلالات یادگیری مورد ارزیابی قرار گیرد. از میهمانی و پارک رفتن با وی غفلت نکنید. اگر تلویزیون یا کامپیوتر در اتاق کودک است آن را خارج کنید و از کشیدن سیگار نزد وی جدا برحذر باشید. کارهای مربوط به خودش مانند جمع کردن کیف، کتاب و لباس های مدرسه را به وی واگذار و تاکید کنید.

 

روزنامه سلامت

 


طلاق و برخورد صحیح با بچه ها

 

عوامل استرس زای متعدد،عدم توانایی برای مدارا با موقعیت های مختلف،مشکلات و بیماری های روانپزشکی معمولاً عمده ترین دلایل طلاق هیستند.


آنچه از نظر یک درمانگر و روانپزشک کودک و نوجوان برای مداخله اهمیت دارد این است که:


* بچه ها باید مراقبت شوند.

*نباید بچه ها قربانی اختلاف والدین شوند و به عنوان گره یا وسیله ای جهت رسیدن به اهداف واالدین استفاده شوند.



مسائل و مشکلات پس از طلاق:


معمولآ پس از طلاق شرایطی پیش می آید که باید به نحوی با آنها مدارا شود.عمده ترین مواردیکه شخص پس از طلاق مجبور به مدیریت آنهاست شامل موارد زیر است:


* فراهم نمودن مقدمات، شرایط و امکانات یک زندگی جداگانه و جدید.

* مدیریت روش های تربیت فرزندان و مدارا با نیازها و حالات هیجانی آنها.

* مدیریت موارد ناگهانی و اورژانسی

* شرایط انتقال کودک بین والدین

* توزیع مجدد امکانات اقتصادی.

* مدارا با مسائل اجتماعی و فرهنگی.


معمولاً ماه های اولیه طلاق زمان سختی است.زمان احساسات و رفتارهای هیجانی شدیدو غیرمنطقی نسبت به طرف مقابل. ممکن است والدین آنقدر درگیر شرایط سخت پس از طلاق و مدیریت مسائل و مشکلات آن باشند که نقش و مهارت های والدی آنها کاهش یابد.آنها در روش های تربیتی خود ناهماهنگ و غیرقابل پیش بینی می شوند و کمتر می توانند تربیت صحیح را اعمال کنند. نزاع والدین ممکن است فرزندان را مضطرب کند و فکر کنند که باید جانب یکی را بگیرند و ارتباطشان را با والدین طرف مقابل قطع کنند.گ

 

اه نیز برخی از استرس ها و ناراحتی ها در خانواده وجود داشته که پس از طلاق وقتی یکی از والدین خانه را ترک می کند،کاهش می یابد. مثل پرخاشگری،الکلیسم،آزار عاطفی و هیجانی.مسئله دیگر این است که والدین و فرزندان مجبورند با فشارهای اجتماعی و فرهنگی مدارا کنند.در مورد مسائلی که به طور تأخیری در پدیده طلاق دیده می شود می توان به مواردی چون ازدواج مجدد یکی از والدین یا هر دو اشاره کرد که کودک مجبور است با این قضیه تطابق برقرار کند. به نظر می رسد والدین نباید در انجام این تصمیم عجله کنند و اجازه دهند کودک مرحله به مرحله تطابق لازم را برقرار کنند.

 

تاثیر طلاق روی کودکان:


طلاق می تواند طیف گسترده ای از حالات هیجانی،فکری و رفتاری را در کودکان ایجاد کند که به عوامل مختلف بستگی دارد.از جمله:سرشت،ذات و شخصیت کودک،میزان آسیب پذیری یا مقاومت و تاب آوری او،وجود یا عدم وجود بیماری روانپزشکی،سن کودک،شرایط زندگی خانوادگی قبل از طلاق،نحوه برخورد والدین با پدیده طلاق و دخالت ندادن فرزندان در روابط خودشان،چگونگی شرایط و فرآیند طلاق ( مثل حضور در دادگاههای متعدد، نزاع و درگیریهای متعدد بین خانواده ها و انتقام جویی و...)، وجود سیستم های حمایتی و برقرار شدن هرچه سریعتر شرایط زندگی عادی کودک پس از طلاق و...


نیمی از بچه های طلاق ارتباطشان با یکی از والدین قطع می شود و از حمایت و علاقه و توجه او محروم می شوند.

 


نگرش کودکان نسبت به طلاق والدین:


عده ای از بچه ها طیفی از احساسات منفی را نسبت به یکی از والدین یا هر دوی آنها دارند. احساسات شدید حتی ممکن است تا سال ها طول بکشد.ممکن است آنها احساس کنند که حداقل توسط یکی از والدین طرد شده اند و دیگر مورد توجه و علاقه نیستند.ممکن است آنها نسبت به والدین خود خشم و عصبانیت داشته باشند.معمولاً درک بچه ها،استدلال و احساس آنها به سن آنها نیز بستگی دارد.در برخورد با نوجوانان باید مواظب باشیم که آنها را در موقعیتی قرار ندهیم که بخواهند ما را حمایت کنند، نباید به بچه ها تکیه کنیم.


گاه بچه ها عصبانی هستند و تمایل دارند از یکی جانبداری کنند.باید به آنها گفته شود که دعوای والدین به آنها ارتباطی ندارد و نباید خودشان را درگیر ماجرا کنند.


لازم است به آنها این اطمینان خاطر را بدهیم که هم مادر را خواهند داشت و هم پدر را.تماس مکرر و منظم از طرف هر دو والد بهترین راه حل است.هم در دختران و هم در پسران نیاز به پدر در دوره نوجوانی افزایش می یابد و احساس طرد شدن توسط پدر در این سن روی رشد نرمال نوجوان تأثیر می گذارد.

 


شرایطی که کودکان پس از طلاق تجربه می کنند ممکن است موارد زیر باشد:


*
ترس از جدایی و ترک شدن توسط والدین و اضطراب این که چه کسی از آنها مراقبت خواهد کرد و چه کسی آنها را ترک خواهد کرد.



* نگرانی راجع به اینکه آیا والدین باقیمانده قادر است به تنهایی همه چیز را مدیریت کند.



* اضطراب شدید که ممکن است روی تکالیف نرمال رشدی تأثیر بگذارد.


وابستگی والدین باقیمانده نسبت به کودک که ممکن است منجر به محدود کردن کودک از ارتباطات لازم متناسب با رشد و وابستگی و اضطراب در کودک گردد. احساس شوک و بهت،تأسف و حسرت عمیق،عده کمی نیز ممکن است احساس آسودگی و فراغت داشته باشند.


مسئولیت گرفتن زیاد بچه ها که ممکن است فکر کنند که حالا باید نیاز روانی یا فیزیکی پدر یا مادر را برآورده کنند؛که این موضوع ممکن است آنها را از پاسخ دهی به نیازهای نرمال رشدی باز بدارد. شاهد خشونت و جنگ بین والدین بودن که روی روابط آینده آنها با جنس مخالف و رشد روانی انهاتأثیر می گذارد. خشم شدید نسبت به والدین،ترس از این که باید محبت و وفاداریشان بین دو والد تقسیم شود. احساس گناه راجع به این که آنها در جدایی و طلاق والدین نقش داشته اند و شاید می توانستند جلوی آن را بگیرند.


در نوجوانی افسردگی،پرخاشگری،اشتغال ذهنی با خودکشی،خشم شدید،اشتغال ذهنی با اخلاقیات،قضاوت کردن،مقصر را مشخص کردن،اضطراب راجع به آینده،ترس از این که ازدواج خودش نیز مثل والدینش با شکست روبرو شود؛ دیده می شود.

 

پسران بیش از دختران در طلاق آسیب می بینند:


در حوزه ارتباط اجتماعی،مشکلات شخصی و مسائل روانی،هم در مراحل ابتدایی و هم در درازمدت. دختران به خصوص قبل از نوجوانی تطابق بهتری با مسئله طلاق برقرار می کنند. والدین باید به فرزندانشان بگویند: ما قصد داریم طلاق بگیریم و از هم جدا شویم.این به آن معناست که ما نمی خواهیم با یکدیگر زندگی کنیم.اما همیشه والدین تو هستیم،هر دوی ما تو را دوست داریم.تو مجبور نیستی بین ما یکی را انتخاب کنی.تو عامل و باعث طلاق ما نیستی و نمی‌توانی هم از آن جلوگیری کنی.بعداً هر زمان که خواستی می توانیم مجدد راجع به آن صحبت کنیم، راجع به احساسات تو، تغییراتی که رخ داده و...


تو همچنین می‌توانی آن را به دوستانت بگویی یا به هر کس دیگری که فکر می کنی گفتن آن به تو آرامش می‌دهد.هیچ کودکی دوست ندارد در مقام قضاوت قرار گیرد.در نیتجه نباید از بچه ها نظر خواست و از آنها پرسید:فکر می کنی تقصیر کیه؟من بیشتر تقصیر دارم یا پدرت؟بچه های کوچک تر و ناتوان تر از آن هستند که قدرت انتخاب را به آنها واگذار کنیم.این کار بار سنگینی از تصمیم گیری و مسئولیت را به دوش آنها تحمیل می کند. والدین نبایداز کودک بپرسند:من نمی‌دانم تو خودت انتخاب کن با من می‌خواهی زندگی کنی یا با پدرت؟


هنگام طلاق باید احساس مسئولیت بچه ها را از آنها گرفت.نباید آنها این حس را داشته باشند که باید کاری بکنند،باید نجات دهنده باشند و باید یکی را انتخاب کنند.باید والدین به آنها بگویند که این موضوعی است بین من و پدرت،بین من و مادرت و به تو ارتباطی ندارد.ما خودمان آن را حل خواهیم کرد.لازم است کودکان جزئیات شرایط زندگی روزمرۀ بعدی خود را بدانند و اطلاعات لازم به آنها داده شود:فعلاً ما چند ماه در منزل مادر بزرگ زندگی می کنیم و تو به مدرسه قبلی خودت می روی و .....


کودک باید بداند که هر کجا زندگی کند و با هر کسی زندگی کند ارتباطش با طرف دیگر قطع نخواهد شد و با هر دو نفر ارتباط خواهد داشت.ممکن است همسرمان برای ما همسر مهربان و خوبی نبوده ولی این دلیل نمی شود که پدر یا مادر خوبی نباشد.صحبت کردن راجع به خاطرات منفی و بدی که از او و خانواده‌اش داریم،کمکی به فرزندمان نخواهد کرد.صحبت ما راجع به والدین دیگر ممکن است حاوی اطلاعات باشد ولی نباید احساسی،قضاوت گونه و دلالت بر بد بودن او باشد:روز پنجشنبه تو را نزد پدرت می برم.جمعه ساعت 7 شب می آیم دنبالت.فکر نکنم تو بیشتر از این بتوانی آنجا بمانی چون ظاهراً پدرت عازم سفر است.


خلاصه کلام در زندگی روزمره کودکان،زمان های بسیاری است که آنها تحت تآثیر سوء استرسهای مختلف هستند،آنچه مهم است سیستم حمایتی پیرامون آنهاست.بچه ها در زمان بحران باید بتوانند از بزرگترها حمایت دریافت کنند.در زمان طلاق نیز حمایت خود را از آنان دریغ نکنیم و آنها را چون وسیله ای برای رسیدن به اهدافمان استفاده نکنیم.



منبع:seemorgh.com

 


روزی یک ساعت بچه شوید !

بازی کردن حق بچه هاست. فرزندان شما اگر یک حق مسلم در انتخاب داشته باشند، آن انتخاب بازی کردن در هر موقعیتی است.
بازی کردن حق بچه هاست. فرزندان شما اگر یک حق مسلم در انتخاب داشته باشند، آن انتخاب بازی کردن در هر موقعیتی است. شما نمی توانید بچه شاد و موفق و توانایی داشته باشید بدون آنکه فرزندتان اهل بازی باشد. بازی کمک می کند بچه ها خودشان را پیدا کنند، روابط اجتماعی را یاد بگیرند، مهارت های فیزیکی پیدا کنند و قواعد طبیعت، ریاضی و تفکر را یاد بگیرند.


با این حال بازی در هر سنی اقتضائات خاص خودش را دارد. در بازی باید سن کودک را به یاد داشته باشیم. او قرار نیست همه چیز را به‌طور کامل و صحیح انجام دهد. کودک باید اشتباه کند، شکست بخورد، ببازد و گاهی از دوستانش عقب بیفتد تا قاعده موفقیت و توانمندی را یاد بگیرد. بنابراین از خط‌دادن بیش از حد به کودک، به گونه‌ای که کنترل بازی در دست شما قرار بگیرد، خودداری کنید. از طرف دیگر اسباب‌بازی‌های گرانقیمت، خلاقیت کودک را افزایش نمی‌دهد. کودک هرگز به قیمت یک اسباب‌بازی نگاه نمی‌کند. حتی ممکن است جذابیت بازی‌کردن با یک تکه چوب برای او بسیار بیشتر از اسباب‌بازی گرانقیمت و ارزشمندی باشد که شما خریده‌اید.


در خرید پیش از هر کاری به ایمنی اسباب‌بازی و سپس عملکرد آن دقت کنید. نکته بعدی این است که مهم‌تر از هر چیز برای کودک، بازی کردن با بزرگ‌تر‌هاست. فرزندتان را برای بازی کردن به مهدکودک و بازی های کامیپوتری و شهربازی نسپارید. برای او وقت بگذارید حتی به اندازه یک ساعت در روز. فقط در اختیار او باشید و با او بازی های پرتحرک و خلاقانه داشته باشید. یک ساعت در روز همسن بچه ها شدن هیچ خدشه ای به جایگاه پدر و مادری شما یا اوقات فردی یا وجهه اجتماعی تان وارد نمی کند!

منبع:aftabir.com

 


نرمی استخوان سر کودکان را جدی بگیرید

دکتر همتی، متخصص زنان و زایمان گفت:  کودکان در زمان به دنیا آمدن بدن نرم و منعطف دارند این روند با خوردن شیر مادر و گذشت زمان به استحکام استخوان ها تبدیل می شود.


 وی افزود: زمان شکل گیری و مستحکم شدن استخوان ها به خصوص در سر کودکان از زمان تولد تا 18 ماهگی ادامه خواهد داشت.


 همتی افزود: شایع ترین علت نرم ماندن استخوان ها مخصوصا استخوان جمجمه در ناحیه سر کم کاری تیروئید است.


 وی خاطر نشان کرد: اگر استخوان ها تا سن 18 ماهگی همچنان نرم بمانند باید این نوزادان تحت درمان دارویی قرار گیرند چرا که در صورت حاد شدن تحت جراحی قرار می گیرند.


 همتی در ادامه افزود:  کم کاری تیروئید در کودکان علاوه بر اینکه سبب نرمی استخوان ها و مشکلات حرکتی در آنها می شود در صورت درمان  نشدن منجر به عقب ماندگی ذهنی و کاهش رشد کودکان می شود.

منبع:yjc.ir

 


برنامه ریزی برای بارداری

بهترین قسمت زندگی درست در همین نقطه خلاصه می‌شود؛ یک شروع جدید و یک مرحله تازه. زندگی شکل دیگری به خود می‌گیرد. یک هیاهوی شیرین که البته زحمت زیادی در پی دارد اما دردسر‌هایش اگرچه شیرین، به هر حال اجتناب‌ناپذیر است. شما قرار است پدر و مادر شوید.

همه چیز عادی است و شاید فقط حس عجیب و غریبی اطرافتان پرسه می‌زند اما ورق در لحظه‌ای برمی‌گردد که برای اولین بار صدای تپش قلب کوچکش را می‌شنوید. فرقی نمی‌کند مادر این قصه شیرین باشید یا پدر. مهم این است که حالا هم‌پای ضربان قلب جنین، قلب شما هم تند‌تر می‌زند. نگرانی‌های‌تان ناگهان شکل می‌گیرند. در یک آن همه چیز رنگ دیگری به خود می‌گیرد. اوضاع عوض شده. بزرگ‌ترین دغدغه زندگی‌تان رو آمده. دغدغه‌ای شیرین که شما را به سمت دنیای جدیدی سوق می‌دهد. دیگر برای خودتان نگران نیستید بلکه حالا همه دلواپسی‌های‌تان خلاصه می‌شود در موجود کوچکی که در حال پرورش دادن او هستید. می‌خواهید سالم باشد. می‌خواهید همه چیز بر وفق مرادش باشد. می‌خواهید دنیا به کامش باشد. می‌خواهید خم به ابرویش نیاید. اگر قرار است پدر و مادر شوید و همه این نگرانی‌ها را دارید بدانید که شرایط شما کاملا طبیعی است و اتفاق عجیبی نیفتاده. به عنوان پدر و مادر پا به دنیای نگرانی گذاشته‌اید و این کاملا طبیعی است. با همه این احوال می‌توانید حتی همین دلشوره‌های طبیعی را هم به حداقل برسانید. کافی است برای بچه‌دار شدن با برنامه پیش بروید.

این مهم‌ترین قسمت زندگی را در سه ابعاد جسمی، روحی و مالی کاملا با برنامه‌ریزی تنظیم کنید تا همه چیز به خوبی جلو برود. در این مطلب، دکتر زهرا بهبودی برای شما از نکات سلامت در بارداری می‌گوید.

ذره‌ای از وجود من!

مادران یا خانم‌های محترمی که می‌خواهید بچه‌دار شوید، آیا می‌دانید که بچه در زمان بارداری به بند بند وجود شما وصل است و از بطن شما تغذیه می‌کند، رشد می‌کند و در ‌‌نهایت کامل می‌شود؟

بدون شک به این نکته واقف هستید. بنابراین نقش پررنگ خود را در این ماجرا اصلا دست کم نگیرید. بنا به‌‌ همان دلیلی که پیش‌تر ذکر شد سلامت وجود شما سلامت نوزاد را تضمین می‌کند چون در دوران بارداری تغذیه شما تغذیه اوست و شرایط روحی شما شرایط روحی اوست. شما و جنین یک نفر هستید. پس بدانید که هر چه بیشتر از خودتان مراقبت کنید، هر چه با برنامه‌تر پیش بروید و هر چه اصولی‌تر رفتار کنید به واقع نه تنها به خودتان، بلکه به جنین کوچکی که قرار است در وجود شما رشد کند و بزرگ شود لطف کرده‌اید. بر همین اساس است که بارداری و مسائل اطراف آن بسیار حائز اهمیت می‌شود و حتی جزئی‌ترین مسائل در آن به مهم‌ترین‌ها تبدیل خواهد شد. خودتان را برای یک پروسه مهم آماده کنید.


بهترین سن برای بارداری

اگرچه این روز‌ها دیگر مثل قدیم به سن و سال برای بارداری توجه چندانی نمی‌شود و پیشرفت علم مشکلات را از میان برداشته و البته راه‌ها را هموار کرده اما همین علم همچنان تئوری‌هایی دارد که به آن‌ها وفادار مانده است و برای بهبود اوضاع در قالب توصیه آن‌ها را ارائه می‌دهد. در همین راستا سن مناسب برای بارداری هم در قامت اعداد ظاهر می‌شود. اعدادی که قطعا مهم هستند و باید به آن‌ها اهمیت داد.

دکتر زهرا بهبودی، متخصص بهداشت باروری و استاد دانشگاه تهران درباره سن باروری و اهمیت آن می‌گوید: «بهترین سن برای باردار شدن بین ۱۸ تا ۳۵ است. خانم‌ها در این فاصله سنی به بلوغ کامل رسیده‌اند و در واقع لگن آن‌ها کاملا رشد کرده است. به این ترتیب است که از نظر جسمی در بهترین شرایط قرار دارند و می‌توانند بارداری کم دردسرتری را سپری کنند. البته در عین حال مسائل دیگری هم وجود دارد که می‌تواند حائز اهمیت باشد. از جمله این‌که خانم‌ها باید در دوران بارداری از سلامت کاملی بهره ببرند. به عنوان مثال مشکلاتی مانند دیابت یا مشکلات خونی باید حتما کنترل شود و تحت نظارت پزشک حل شود. خانم‌هایی که برای بارداری برنامه‌ریزی کرده‌اند باید مطمئن باشند که در بند بیماری‌های زنانگی نیستند و از این لحاظ هم در سلامت کامل به سر می‌برند. در واقع اگر خانم‌ها می‌خواهند بارداری معقولی داشته باشند باید بدانند در هر شرایط سنی باید به استقبال یک بارداری خواسته یا به زبان ساده‌تر از پیش برنامه‌ریزی شده بروند.»

یک چکاپ کامل

تاکید دکتر بهبودی بر چکاپ کامل خانم‌ها قبل از باردار شدن اهمیت این موضوع را بیش ار پیش روشن می‌کند: «خانم‌هایی که قرار است بارداری را تجربه کنند باید قبل از آن از برخی مسائل مطمئن شوند که البته به سلامت جسم آن‌ها برمی‌گردد. تست‌های معمولی وجود دارد که می‌تواند در صورت تایید سلامت مادر خیال او را بابت بارداری راحت کند. از جمله تست‌هایی که معمولا در کشور ما رایج است کم خونی، قند خون، هپاتیت، اچ آی وی و تست سفلیس است که اتفاقا هزینه چندانی ندارد و انجام آن‌ها حداقل ذهن پدر و مادر را برای یک بارداری سالم و بی‌دردسر آسوده می‌کند.»

فولیک اسید فراموش نشود

یکی از مهم‌ترین قسمت‌های دوران بارداری مراقبت‌های ویژه‌ای است که باید به طور روزانه اعمال شود و البته طبیعی است که دقیقا به همین دلیل بسیار مهم است. از جمله مهم‌ترین این مراقبت‌ها استفاده روزانه از فولیک اسید است که دکتر بهبودی درباره آن توضیح می‌دهد: «بارداری بهتر است با برنامه‌ریزی باشد. به این ترتیب که شما از ۴ تا ۵ ماه قبل خودتان را برای این مهم آماده کنید. در این صورت می‌توانید اوضاع را کاملا تحت کنترل داشته باشید. خانم‌هایی که به این ترتیب برنامه‌ریزی می‌کنند باید تحت نظر یک متخصص زنان قرار بگیرند و از سه ماه پیش از باردار شدن روزانه یک میلی‌گرم فولیک اسید بخورند. استفاده از فولیک اسید مانع از بروز ناهنجاری‌های عصبی می‌شود. استفاده از فولیک اسید معمولا تا هفته شانزدهم یا بیستم ادامه پیدا می‌کند و بعد از آن است که پزشک متخصص می‌تواند آهن و مولتی ویتامین‌ها را بنا بر شرایط مادر باردار تجویز کند.»

وقتی سن ازدواج بالا می‌رود...

این روز‌ها به هر دلیلی سن ازدواج بالا رفته و به تبع آن طبیعی است که دوران بارداری و بچه‌دار شدن هم به بعد از ۳۵ سالگی موکول شود. همین مسئله می‌تواند شرایط را برای بارداری در این سنین متفاوت کند. دکتر بهبودی درباره این موضوع توضیح می‌دهد: «از آنجا که سن ازدواج بالا رفته طبیعی است که بارداری‌ها هم به تاخیر می‌افتد. بنابراین باید با هوشیاری بیشتری برای بارداری برنامه‌ریزی کرد. اگر قرار است بارداری بعد از ۳۵ سالگی اتفاق بیفتد، بهتر است تست‌های غربالگری فراموش نشود. به هر حال در سنین بالا‌تر احتمال بروز سندرم ‌داون وجود دارد. هر چند این مشکل ممکن است در مادران باردار ۲۰ ساله هم دیده می‌شود. بنابراین اگر تست غربالگری در‌‌ همان ابتدای بارداری انجام شود و مشکلات این‌چنینی به چشم بیاید با توجه به قانون موجود در کشور پزشکی قانونی تا زیر 19 هفته اجازه سقط جنین را صادر می‌کند و به این ترتیب می‌توان مشکل را حل کرد اما بالای 19 هفته دیگر چنین مجوزی صادر نخواهد شد.

بنابراین بهتر است این تست در خانم‌هایی که بعد از ۳۵ سالگی باردار شده‌اند در‌‌ همان دوران ابتدای بارداری انجام شود. از دیگر تست‌های مهم در غربالگری سنجش میزان ماده‌ای به نام آلفافیتوپروتئین است. این ماده مهم‌ترین ماده‌ای است که در این آزمایش مورد ارزیابی قرار می‌گیرد و میزان آن نباید خیلی کم یا خیلی زیاد باشد. هر چند در دوقلویی مادر، طبیعی است که این ماده بیشتر از یک قلویی باشد و نباید در این مورد نگرانی به وجود بیاید. در غربالگری همچنین برجستگی گردن جنین را اندازه می‌گیرند که اگر در حد طبیعی نباشد، نشان‌دهنده سندرم‌داون است.»

ویتامین، فقط تحت نظر پزشک

اگر فکر می‌کنید که به واسطه بارداری باید خودتان را به ویتامین ببندید و انواع و اقسام ویتامین‌ها را به بدن برسانید باید بدانید که کم و بیش در اشتباه به سر می‌برید: « استفاده از ویتامین‌ها به خصوص در 3 ماهه ابتدای بارداری باید قطع شود. به این دلیل که بدن جنین در همین سه ماهه اول بارداری شکل می‌گیرد. بنابراین ممکن است استفاده از هر دارویی بر رشد جنین تاثیرگذار باشد. به این ترتیب باید هر دارویی حتی ویتامین‌ها و البته زمان استفاده از آن‌ها تحت نظر پزشک باشد.»

قرص ضدبارداری نازایی نمی‌آورد

خیلی از دختر خانم‌ها پیش از ازدواج بنا به دلایلی مثل کیست‌های تخمدان یا آکنه‌های پوستی از قرص‌های ضدبارداری به عنوان درمان استفاده کرده‌اند و وقتی تصمیم به بچه‌دار شدن می‌گیرند، نگران این موضوع هستند که قرص‌های ضد بارداری باعث ناباروری آن‌ها نشود. دکتر بهبودی می‌گوید: «به هیچ‌وجه چنین چیزی وجود ندارد که قرص‌های ضدبارداری نازایی به همراه داشته باشد. اتفاقا این قرص‌ها خیلی خوب جواب داده و حتی خانم‌هایی که برای پیشگیری از بارداری آن‌ها را مصرف کرده‌اند هم نباید چنین نگرانی داشته باشند چون اتفاقا قرص‌های ضد بارداری عادت ماهانه خانم‌ها را تنظیم می‌کند و از این نظر بسیار مفید است. با این وصف اصلا ثابت نشده که قرص‌های ضد بارداری باعث ناباروری می‌شوند، مگر در افرادی که مشکلات دیگری داشته باشند که باعث ناباروری آن‌ها شده باشد و شاید استفاده از قرص‌های ضد بارداری سبب شود این مشکل آن‌ها تشدید شود.»

زایمان اول، زایمان دوم....

معمولا برای خانم‌هایی که به هر دلیلی یک سقط جنین داشته‌اند این نگرانی وجود دارد که چه مدت زمانی باید از سقط گذشته باشد تا آن‌ها بتوانند بی‌دردسر، دوباره باردار شوند. وی در این باره می‌گوید: «اگر سقط جنین اتفاق بیفتد خانم‌ها می‌توانند به فاصله 3 ماه بعد دوباره باردار شوند اما گاهی خانم‌ها مثلا در 7 ماهگی جنین خود را مرده به دنیا می‌آورند که این به سقط جنین تعبیر می‌شود. در صورتی‌که چنین اتفاقی درست مانند یک زایمان عادی است. بنابراین نباید در این مورد دچار اشتباه شد. در زایمان‌های عادی اما توصیه می‌شود فاصله بین بچه اول و دوم به واسطه سلامت جسمی مادر و بازگشت او به شرایط فیزیولوژی طبیعی 3 سال باشد چون جنین کاملا وابسته به مادر است و از وجود او تغذیه می‌کند بنابراین اگر حد فاصل بین دو زایمان طوری باشد که مادر هنوز بنیه خود را به دست نیاورده باشد ممکن است در طول بارداری دوم از نظر جسمی ضعیف‌تر هم بشود.»

 

منبع : جام جم سرا

 

 


حتما به کودکانتان بیاموزید که ...

وجود خانه‌ای تمیز با حضور کودکان امکانپذیر نیست؛ با این حال، بچه‌ها قادر به یادگیری برخی مهارت‌های پایه‌ای هستند که به تمیز و مرتب ماندن خانه کمک می‌کند. در این نوشتار چند کار روزانه که هر کودکی باید بیاموزد، ذکر شده است.

لباس شویی:

کودکان از سن 2 سالگی می‌توانند دسته بندی کردن را بیاموزند. در واقع، برای بچه‌های کوچک، اغلب دسته بندی کردن وسایل مانند بازی است. بچه‌های بزرگ‌تر می‌توانند قرار دادن لباس‌ها در جایشان را یاد بگیرند. آنهایی که به سن مدرسه رسیده‌اند می‌توانند تا کردن لباس‌های شسته شده و نیز پر و خالی کردن ماشین لباسشویی و خشک کن را تحت نظارت بزرگتر‌ها یاد بگیرند. بین 8 تا 10 سالگی بیشتر کودکان به اندازه کافی رشد کرده‌اند ناتمام مسئولیت پر کردن ماشین لباسشویی و همچنین تمیز کردن آن‌ها را برعهده گیرند.
 
ظرف شویی:

ظرف شویی کاری روزمره و دشوار است که انگار هرگز پایانی ندارد. کودکانی که به درستی آموزش دیده باشند، در این امر می‌توانند کمک بزرگی باشند.

شما چه استفاده از ماشین ظرفشویی را به فرزندان خود آموزش بدهید چه ظرف شستن با دست را، بهترین راه برای شروع اسکاچ کشیدن و آب کشی است. حتی بچه‌های 6-5 ساله هم می‌توانند بیاموزند که چگونه بشقاب‌های خود را تمیز و آب کشی کنند.8-7 ساله‌ها می‌توانند در خشک کردن و قرار دادن ظروف در جایشان کمک کنند. در سن 9 سالگی، آن‌ها برای یادگیری شستن انواع ظروف یا چیدن آن‌ها در ماشین ظرفشویی آمادگی دارند. از آموزش اصول ایمنی به آن‌ها خاطرجمع شوید. به فرزندتان نشان دهید چگونه چاقو‌ها را به کناری بگذارد.

 مرتب کردن تختخواب:

آموختن این کار مهارتی ارزشمند است و هرگز به آن معنا نیست که فرزند شما همیشه باید این کار را انجام دهد؛ فقط کافی است آن را یاد بگیرد. خیلی ساده از زمانی که نوپا هستند به آن‌ها نشان دهید که چگونه تختشان را مرتب کنند؛ سپس کم کم به آنان اجازه دهید که خودشان آن را مرتب کنند. وقتی کودکان کوچک هستند این آزادی را دوست دارند که بالش‌ها و اسباب بازیشان را هر طور که دوست دارند بچینند. والدین می‌توانند این کار را با انتخاب رواندازی ساده‌تر برای بچه‌ها آسان کنند. وقتی فرزندان به سن مدرسه رسیدند، هرگز با اضافه کردن چیزی به تختشان این کار را برای آن‌ها سخت نکنید. والدین باید ملحفه‌ها، بالش‌ها و پتوهای اضافی را، به ویژه اگر استفاده‌ای برای کودک ندارند، حذف کنند.
 
جارو و تی زدن زمین:

این کار به نظر ساده می‌آید. تنها کاری که باید انجام دهید، حرکت دادن جارو و تی روی زمین است اما همیشه آنقدر ساده نیست و به تمرین نیاز دارد. وقتی یک جارو به بچه بدهید، آشغال‌ها به جای اینکه در یک جا جمع شوند به اطراف پراکنده می‌شوند. با وجود تمام وسایل جدید برای رفت و روب، کودکان در سن 8-7 سالگی می‌توانند جارو کردن زمین را بیاموزند.

حدود 10-9 سالگی بهترین سن برای یادگیری تی کشیدن زمین است؛ زیرا برای نظافت بدون نظارت زیاد، به اندازه کافی بزرگ شده‌اند. به آن‌ها بیاموزیدکه چگونه آب را برای نظافت آماده کنند و چگونه آب تی را بگیرند، چه موقع سر تی را آبکشی کنند، با لکه‌های سخت چه کار کنند، چگونه تی و سطل را آب بکشندو اینکه چگونه تی را نگه دارند.

حذف موارد اضافی:

یکی از مفید‌ترین مهارت‌هایی که می‌توان به فرزندان یاد داد، مهارتی است که شاید برای بزرگتر‌ها هم مشکل باشد. آموزش حذف چیزهای بلااستفاده به فرزندان از سن کم می‌تواند موجب شکل گیری عادتی در آنان شودکه تمام عمر همراه‌شان باشد. به بچه‌ها این امکان را بدهید که شما را حین جمع آوری وسایلتان تماشا کنند. پرسش‌های خود را در مورد اینکه چه چیزی را نگه دارید و چه چیزهایی را نه، با آن‌ها در میان بگذارید. به کودکان انگیزه اهدای چیزهای بدون استفاده به افراد بی‌بضاعت را بدهید.


منبع : darichekhabar.ir

 


اگر میخواهید کودکتان به مطالعه علاقه مند شود!

شايد كوچولوي شما هم ميانه خوبي با كتاب نداشته باشد؛ با 10 روش كارآمد و جهاني كه پدر و مادر ها را در اين زمينه ياري مي  كند، آشنا شويد

كوچولوي ما اهل درس خواندن نيست! اين جمله اي است كه با گسترش تفريحات مجازي و به خصوص بازي هاي رايانه اي از بسياري از والدين مي  شنويم. بد نيست بدانيد اين يك معضل جهاني است كه با وجود افزايش هوش كودكان نسل امروز، حتي در كشورهاي پيشرفته نيز رواج دارد .

 

 صدآفرین بدهید

از چند حرکت تشویق آمیز قوی برای یک شروع کتابخوانی خوب کمک بگیرید. فهرستی از پنج تا 10 کتاب که شما و کودكتان همزمان می توانید بخوانید تهیه کنید. کتاب های خوانده شده تان را در جای دیگری قرار دهید تا برای کودک تان مشخص باشد تا چه حد پیشرفت کرده اید.

کیمبر براون، پژوهشگر تعلیم در آمریکا، معتقد است عامل محرک تشویقی مطالعه در هر کودک متفاوت است. وی می گوید: «بچه ها باید دو چیز را قبول داشته باشند. یکی این که باور کنند از پس خواندن برمی آیند و دیگری این که بخواهند تا مطالعه کنند.

تشویق کودکان به مطالعه

بعضی از بچه ها با یک مهر صدآفرین در ازای هر کتاب مشتاق خواندن کتاب بعدی و بعدی می شوند، در صورتی که به برخی دیگر باید قول پاداشی بزرگ تر داد. مانند رفتن به استخر یا باغ وحش.» با این حال تام بارتلمز مدیر عامل خدمات کتابخانه ای به کودکان، به والدین در مورد قول تماشای تلویزیون هشدار می دهد.

 وی می گوید: «بچه ها باهوش اند. پیامی  که ما می خواهیم به آنها بدهیم این است که مطالعه به خودی خود نوعی پاداش محسوب می شود، ولی وقتی تماشای برنامه های تلویزیونی را جایگزین پاداش می کنیم در واقع به آنها یاد داده ایم آنچه واقعاً محصول تلاش ماست نه مطالعه که تلويزیون است.»

 کتاب در مقابل تلویزیون

مطمئن شوید کتاب های کودک تان بیش از ریموت کنترل تلويزیون در دسترس وی است. براون در مورد خواندن کتاب برای کودکان پیش از دبستان می گوید بسیار مهم است که والدین از اشتیاق کودک برای نوع خوانش آنها آگاه باشند. وی می گوید: «کودکان پیش دبستانی به شدت برای یادگیری خواندن و نوشتن هیجان زده اند چرا که آنها را به مرحله بالاتری از یک کودک بزرگتر می رساند. به همین دلیل والدینی که هنگام خواندن کتاب از هیجان و تن صدای خاص استفاده می کنند، کتابخوانی آینده کودک خود را تضمین کرده اند.»

استراتژی دیگر این است که دور کودک را با کتاب هایی با موضوع مورد علاقه وی پُر کنید. برای مثال اگر کودک شما به دایناسور علاقه مند است کتاب های فانتزی در مورد زمان ماقبل تاریخ تهیه کنید. این کار آنها را به دانستن هرچه بیشتر تشویق می کند.»

 

اگر میخواهید کودکتان به مطالعه علاقه مند شود!

 

  الگو باشید

شما نیز به مطالعه نیاز دارید! همه می دانیم کودکان تا چه حد علاقه دارند کارهای بزرگسالان را تقلید کنند. اگر کودک ببیند به کتابی که می خوانید علاقه مندید به سرعت پیروی می کند.

 جرقه های فکری کودک را روشن کنید

به کودک خود کمک کنید تا درک کند مطالعه تنها خواندن کتاب نیست. آنها را تشویق کنید تا همه چیز را بخوانند. تبلیغات بیلبوردهای بزرگراه ها، تابلوهای مغازه ها، نوشته های روی جعبه های خوراکی و یا حتی وب سایت مخصوص کودکان. اجازه بدهید آنلاین بشوند و چیزهای مختلف را جست وجو کنند، تا بتوانند در مورد کلماتی که فراگرفته اند بیشتر بدانند.

نانسی سینگر، مربی تخصصی کودکستان می گوید: «جذب پسرها به خواندن سخت تر از دخترهاست. آنها علاقه زیادی به روایت و تصاویر ثابت ندارند و هرچه سن کمتری داشته باشند این موضوع بیشتر صادق است. با این حال همیشه کتاب هایی مانند کتاب های کمیک استریپ، علمی تخیلی یا ورزشی پیدا می شود تا توجه آنها را جلب کند. تا زمانی که به مطالعه مشغول اند مهم نیست چه می خوانند!»

 بگذارید بلند بلند بخواند

دستگاه آی پاد یا تلفن همراه شما تنها چیزی نیست که بايد به آن گوش کنید. از کودک خود بخواهید تا کتابی را که خود دوست دارد برای شما بلند بخواند. با این کار به راحتی می توانید ایرادات وی را حین خوانش بگیرید و شاهد پیشرفت چشمگیر او بعد از خواندن تنها چند صفحه باشید.

 هدیه ای که همچنان گرفته می شود

در مناسبت ها، به فرزند خود درست مثل اسباب بازی، کتاب هدیه بدهید. هیچ چیز برای آنها هیجان انگیزتر از پاره کردن کاغذ کادو و روبان نیست.

تام بارتلمز معتقد است از طرف یک والد، حیاتی است که کودک اهمیت خواندن را درک کند. وی می گوید: «یک راه این است که به کودک کتاب هدیه بدهید که او از قبل می داند چیز باارزشی است.»

 هرچه اشتیاق بیشتری نشان دهید، آنها بیشتر قدردان کتاب هدیه گرفته می شوند. به داستان هایی فکر کنید که خودتان در زمان بچگی دوست داشتید. در صفحه اول کتاب یادداشتی برای فرزند خود بنویسید تا به وی نشان دهید کتاب چه معنی برای شما دارد.

  پیوسته برنده است

هر کودک سرعت خوانش مخصوص به خود را دارد. به جای اینکه از فرزند خود بخواهید صفحات مشخصی را در عرض یک مدت معین تمام کند همراه با او به مطالعه بنشینید. با مسابقه برگزار کردن هیچ کدام نمی برید.

اگر با کودکانی که به تازگی سواد خواندن و نوشتن آموخته اند ارتباط داشته باشید، متوجه می شوید علاقه دارند کتاب مورد علاقه خود را بارها و بارها بخوانند. برخلاف آنچه عموماً تصور می شود این مرحله قدم مهمی  در علاقه مند کردن کودکان به مطالعه دارد.

 سفرهای ذهنی در تعطیلات

گرچه کودکان تصور می کنند زمانی که مدرسه تعطیل است آموزش و یادگیری هم متوقف می شود ولی شما بهتر می دانید. خواندن منظم و بی وقفه در تعطیلات تابستانی و زمستانی نشان دهنده این است که تمام تلاش های آنان در سال تحصیلی در مدرسه به هدر نرفته است. با دادن یک کتاب خوب به آنان دریچه تخیلات شان را به روی دنیای فانتزی باز کنید و با این کار به آن ها نشان دهید می توانند بی آن که خانه را ترک کنند به سفرهای هیجان انگیزی بروند.

 ماجراجویی در کتابخانه

برای کودکانی در تمام سنین، هیچ چیز بهتر از یک ماجراجویی نیست. همراه وی سفری به یک کتابخانه یا کتابفروشی محلی خود داشته باشید و تاریخی برای رفتن به آن مکان برای وی تعیین کنید. تا آن روز لحظه شماری خواهد کرد.

به کودک خود کمک کنید تا یک کارت کتابخانه داشته باشد. نه تنها احساس می کنند بیش از پیش بزرگ شده اند، بلکه در مورد کتابخوانی شان احساس موفقیت و اعتماد به نفس می کنند.  تام بارتلمز پیشنهاد می کند کتاب مورد نظر خود را انتخاب کنید و بخوانید، در حالی که فرزندتان هم دست به همین کار می زند. در مورد کتاب هایی که انتخاب کرده در خانه نظر بدهید، چرا که ارزش زیبایی شناختی که بسیاری از بزرگسالان برای کتاب در نظر می گیرند ممکن است با سلایق کودکان متفاوت باشد. «آنها ممکن است کاتالوگ عجیب بزرگی از یک داستان کمیک علمی تخیلی بخوانند. امکان دارد کتابی در مورد یک حیوان بردارند و بعد به 30 صفحه بعد بروند و در مورد یک حیوان دیگر بخوانند. اگر در مورد آنچه قرار است بخوانند قضاوت نکنید به راحتی این فرصت را برای آنان فراهم کرده اید تا از میان موضوعات مختلف دست به انتخاب بزنند.»


اگر میخواهید کودکتان به مطالعه علاقه مند شود!

 

هیولای زیر تخت خواب

کتاب های قصه کودک تان را کنار تخت او بگذارید. اگر آنان را تشویق کنید تا هر شب زمانی را به مطالعه بگذرانند، کتاب ها را با سرعت اعجاب آوری تمام می کنند. جدای این، هیچ کودکی نیست که داستان های قبل از خواب را دوست نداشته باشد!

نانسی سینگر می گوید: «مهم نیست چقدر مشغله ذهنی و کاری دارید. خواندن داستان های آخر شب برای کودک تان از ملزومات حیاتی برای تربیت فرزند است که به راحتی و بدون جنجال انجام می گیرد اگر یک «جعبه کتاب زیر تخت» درست کنید. یک جعبه کفش را با کاغذ رنگی و روبان و رنگ های شاد بپوشانید و به نحوی آن را تبدیل به جعبه ای استثنایی کنید. آن را زیر تخت فرزندتان بگذارید. اگر او از کسی کتاب هدیه گرفت یا از کتابخانه مدرسه به خانه آورد می تواند کتاب را به جعبه کتاب اضافه کند. والدین همیشه به من می گویند کودک شان تا چه حد سال به سال به خواندن علاقه بیشتری پیدا می کند. حتی اگر داستان پرینت شده سیاه سفیدی در اختیارشان بگذارید همچنان بر این عقیده اند که شیئی خاص و استثنایی است.»

هر شب پیش از آن که فرزندتان به خواب رود، از درون جعبه کتابی برداشته و برای وی بخوانید. حتی اگر تنها 10 دقیقه فرصت دارید، این عادت را ترک نکنید. با این کار آنان تا آخر عمر خود روی این عادت خواهند ماند.

 

منبع : مجله زیگیل


 

 

 


ترفندهای افزایش رفتارهای خوب در فرزند

گاه دیده می شود که فرزند شما از عهده انجام کاری برمی آید اما آن کار را به دفعات لازم انجام نمی دهد. مثلا سلام کردن را یاد گرفته است اما به ندرت به افراد بزرگتر از خود سلام می کند یا می تواند تکالیفش را انجام دهد اما در این کار سستی نشان می دهد. در این گونه موارد با استفاده از روشهای افزایش رفتار می توان رفتار دلخواه را در او افزایش داد.

 

روش تقویت مثبت تقریبا همان روش متداول پاداش است که همه با آن آشنا هستند و غالبا آن را مورد استفاده قرار می دهند. با این حال بین پاداش و تقویت مثبت اندک تفاوتی وجود دارد که روان شناسان را بر آن داشته است تا به جای پاداش از اصطلاح دقیق تر تقویت مثبت استفاده کنند.

در پاداش دادن افراد هدف ما بطور عمده قدردانی و سپاسگذاری از اعمال گذشته آنهاست و گرچه پاداش یک رفتار معمولا به تکرار آن می انجامد هدف ما از پاداش دادن رفتار ضرورتا تکرار آن رفتار در آینده نیست.

اما در تقویت مثبت هدف الزاما تکرار رفتار است یعنی اگر پس از تقویت یک رفتار احتمال وقوع آن رفتار در شرایط همسان آتی افزایش نیابد گفته می شود که تقویت صورت نگرفته است. تقویت مثبت بهترین و موثرترین روش افزایش رفتار است . فرایندی که در آن ارائه تقویت کننده مثبت بعد از رفتار منجر به نیرومند شدن آن رفتار می شود. وقتی والدی تصمیم می گیرد هر وقت فرزندش سلام کند با لبخند زدن به هنگام جواب دادن به سلام او رفتار سلام کردن آنها را تقویت کند در واقع از تقویت مثبت استفاده می کند.

اصول تقویت مثبت

اصل اول : از تقویت کننده مناسب استفاده کنید. تقویت کننده های مختلف بر افراد مختلف تاثیرات متفاوتی دارند. همچنین تاثیر یک تقویت کننده واحد بر یک فرد معین در شرایط مختلف متفاوت است. بنابراین لازم است در استفاده از تقویت کننده ها در شرایط گوناگون و با افراد مختلف این نکته به خوبی مورد توجه قرار گیرد.

اصل دوم : فوریت تقویت یک عامل مهم است. تقویت فوری اثر بخشی بیشتری از تقویت همراه با تاخیر دارد و گاه تقویتی که با تاخیر انجام شده هیچ فایده ای ندارد.

اصل سوم : مقدار تقویت را توصیه می کند. کودکان اگر ببینند والدین همیشه و در هر مورد با دلیل و بی دلیل همه را مورد تشویق و تمجید قرار می دهند. رفتار تقویت کننده اثر تقویتی اش را از دست می دهد بنابراین لازم است مقدار و میزان مناسب تقویت رعایت گردد.

اصل چهارم : توصیه می کند که از موقعیتها و تقویت کننده های تازه تر استفاده شود. افراد موقعیتهای جدید یادگیری و انجام فعالیتهای تازه را به موقعیتها و فعالیتهای تکراری ترجیح می دهند.

روش تقویت منفی برای افزایش رفتارهای مطلوب

تقویت منفی نیز سبب افزایش رفتار می شود. تفاوت این روش با تقویت مثبت در آن است که در تقویت مثبت ارائه یک تقویت کننده مثبت مثل یک جایزه ، یک آفرین و ... رفتار مطلوب را نیرومند می سازد. در حالی که در تقویت منفی حذف یک عامل منفی یا فرار از آن منجر به نیرومندی رفتار می شود. نام دیگر تقویت کننده منفی محرک آزارنده است زیرا حضور آن در موقعیت موجب آزار فرد می شود و لذا حذف آن از موقعیت یا به تعویق افتادن آن سبب تقویت رفتاری از فرد می شود که به حذف یا به تعویق افتادن آن منجر شده است.

تقویت منفی مانند تقویت مثبت از پدیده های معمولی زندگی روزانه است. کودکی که تازه راه رفتن را آموخته است اگر هنگام راه رفتن قدم اشتباهی بردارد زمین خواهد خورد و بخصوص عضوی از بدنش درد خواهد گرفت و بعد برای احتراز از زمین خوردن خواهد کوشید تا از انجام حرکت غلط جلوگیری به عمل آورد.

 

منبع : دانشنامه رشد


«بیش فعال‌ها» از دیوار راست بالا می‌روند

یک روانپزشک با بیان ویژگی‌های مبتلایان به اختلال بیش‌فعالی گفت:این بیماران روی زمین هم مدام تکان می‌خورند و دستهایشان را به هم می‌مالند. برخی معتقدند انگار به پاهای آنها موتور بسته شده و از دیوار راست بالا می‌روند.


«بیش فعال‌ها» از دیوار راست بالا می‌روند